Soms zit het mee, soms gaat het anders, en dat is wat er nu gebeurd. Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik last van mijn rechterbovenbeen (spierverkramping, overbelasting) en mijn linker voet (irritatie van het zachte weefsel tussen de spieren) en dat maakt dat het lopen vervelend wordt, de snelheid en souplesse er uit is. En daarmee ontbreken er essentiële voorwaarden om verder te kunnen. Na overleg met de arts waar ik gisteren ben geweest besloten tot een paar dagen rust en fisio. Dat betekent dat ik morgen terug ga naar het mooie herenhuis met al die vriendelijke mensen die zelfs bereid zijn mij morgenochtend te komen halen. Ik ben nu in La Charite sur Loire en zit samen met Mathieu waar ik de afgelopen dagen mee gelopen heb, op het terras. We maken er een gezellige avond van, luisteren vannacht nog naar elkaars gesnurk en morgen scheiden onze wegen, Mathieu vervolgt zijn weg. Ook dit soort zaken, afscheid, weerzien met mensen die je eerder hebt getroffen maar ook de pech dat je hoe dan ook belemmerd wordt in je reis horen bij De Camino. Ik zeg dit nu wel zo makkelijk maar het heeft een aantal dagen met overlast geduurd voordat ik onder ogen wilde zien dat er een probleem is. De overgave was gisteren toen ik naar de dokter ben geweest en hem heb gevraagd naar een "paardemiddel", immers ik wil door. Dat middel was even niet voorhanden, dus next best. En dan opnieuw te moeten ervaren dat het ontoereikend is en ik nog een stap terug moest doen. De schuttingtaal was niet van de lucht. En nu weer een fase verder, de realiteit, het is zoals het is, positief insteken en kijken wat er van te maken is. Heeft ook positieve kanten, lekker uitrusten na zo'n 500 km, heerlijk liggen lezen in de schaduw onder een boom, glaasje lekkere witte wijn.

Groeten, Bon Camino