Hallo allemaal,
Na een bezoek aan de huisarts, een podoloog, vandaag de fisio. Dat leverde een lelijke en een mooie boodschap op. De lelijke boodschap is dat ik dit seizoen niet meer aan het lopen kom, de mooie boodschap is dat ik een prima gezond lijf heb met goede spieren, gewrichten enz. Wat is er aan de hand en hoe is dat zo gekomen. De eerste conclusie (wits natuurlijk iedereen al :-) is dat ik te ongetraind op pad ben gegaan en vervolgens teveel heb gedaan. Waarvan acte! Zonder echt bloederige verhalen te houden zal ik proberen te vertellen wat er aan de hand is. De spieren in de bovenbenen zijn overbelast, kan kan prikkelen maar door training (b.v. doorgaan maar dan beperkt) kan dat oplossen. Het werd ook al beter. Het dove nare gevoel in de bovenbenen aan de buitenkant komt van het afknellen van de verbinding naar de zenuwen vanuit de rug naar de benen door de rugzak. Zat in de eerste weken ook niet goed. Oplossing: tijd, maanden. Kan er wel om lopen maar blijft niet fijn. De echte belemmering zit in de linker voet, het middendeel tussen de enkel en de tenen. Geen beschadigingen maar door overbelasting opgezette kapsel van de middenvoetsbeentjes. Rechts is het kapsel 0,09 dik, in de linkervoet is dat 0,29 dik. Te dik dus. Oplossing, tijd (3 mnd?), koelen, vaak hoog houden en medicijnen. Ben wel gewoon mobiel, maar niet te gek maken.
Zoals mijn beste vriend Réne concludeerde: de pelgrim neemt even een time out om weer op sterkste te komen. Hoelang even is, is minder belangrijk. De vooruitzichten zijn goed volgens de fisio en wie heeft er nu meer verstand van, hij of ik :-)

Ik hou het op een uitgestelde Bon Camino.

Voorlopig maak ik geen gebruik meer van de blog. Fijn dat jullie me volgden en reageerden.

Hoi allemaal. Ik zit nu op het vliegveld van Bergerac en vlieg zo naar Rotterdam. Ik heb uiteindelijk toch besloten om mijn voetreis te onderbreken met nadruk op "onderbreken" en "voet". Mijn been, maar vooral mijn voet blijft pijnlijk en wordt eerder slechter dan beter. Leek eerst beter te gaan maar helaas. De pijnlijke voet blijft mijn aandacht afleiden van een fijne en onbevangen voetreis en is gewoon hinderlijk en belemmerend. Ik kom zo niet toe aan het echte genieten van de omgeving en de reis en ben teveel bezich met de vraag of ik de volgende bestemming wel kan halen. Of wat te doen als de overnachtingsplek niet lukt en ik nog een paar km verder moet lopen, hou ik dat wel vol. En natuurlijk is liften een mogelijkheid maar dat was niet de bedoeling. En ik was wel vertrokken voor die fijne onbevangen en vrije voettocht. En dan komt er ontstaat de situatie zoals mijn goede vriend René zo mooi mailde, de pelgrim stopt niet maar neemt de tijd om weer op krachten te komen en later weer met nieuwe kracht verder te gaan. En zo is het.
Gisteren aangekomen in Bergerac en vannacht geslapen bij mensen in een prachtig groot huis in het centrum van Bergerac. Midden in een verbouwing, maken er vast wat moois van. Genoten van hun repetitie voor een optreden rond een middeleeuws thema. Lekker gegeten in de historische binnenstad en na afloop nog even bij de kathedraal langs. Daar werden we aangenaam verrast door een klassiek orkest (leerlingen van de Oxford universiteit) wat daar een optreden gaf. Prachtig.
De route tussen Périgueux en Bergerac was wel één van de mooiste die ik heb gelopen. Goed om voorlopig af te sluiten met zo'n mooie route en het moois hier in Bergerac.

Ik stop nu voorlopig met de weblog en pak het later als ik weer ga lopen weer op. Fijn dat jullie hebben meegekeken en alle leuke reacties die ik heb gehad, vond ik heel fijn. Dank jullie allemaal.

Ter afsluiting nog een paar foto's en voor nu groeten en voor later bon Camino.

Vandaag bedacht ik me dat jullie het met werk of andere dingen wel druk kunnen hebben maar dat geldt zeker voor het leven van een pelgrim. Uitzoeken waar je langs gaat, hoe laat vertrekken omdat je een bepaalde tijd wil aankomen omdat er medicijnen, voetcreme of anders moet komen. Een rugzak gerepareerd moet worden (vind in Fr. maar eens een schoenmaker, in vond in Le Charite sur Loire een schoenmaker die mijn volledig versleten hakken heeft gerepareerd). Waar vind je in het lege platteland van Fr. een winkel, kun je brood kopen of een kopje koffie drinken. Het komt voor dat op trajecten van meer dan 15 km of meer (mooi wel drie uur) of meer niks te krijgen is, dus voor die tijd boodschappen doen. Slapen op een camping waar niks is krijgen is dus ook geen diner of ontbijt, en ook in de verre omtrek niet. En dan hebben we het nog niet gehad over een slaapplaats. Als de plek die je gedacht had, en even geen contact hebt gekregen, niet beschikbaar is en je moet aan het eind van de dag nog 6 km (kleine twee uur) verder dan gaat dat niet ongemerkt voorbij :-) Maar!!!!! Dat is het leven van een pelgrim, helemaal vrijwillig dus zeker geen beklag. Sterker nog, had vandaag weer een super dag. Mijn lijf deed het goed, de route was erg mooi, fantastische omgeving, fijn gezelschap en na een stevige dag lopen een heer lijk onderkomen in een stacaravan op een camping. Weer eens een bed met lakens en een handdoek. Vaak heb je wel een bed, wc, douche, maar moet je je eigen slaapzak, lakenzak en sloop gebruiken. Net pizza gegeten, kopje koffie, lekker op de bank voor de tv en morgen een etappe van slechts 15 km. Lux haha...

Nog even een paar foto's van Périgueux, de stempel in het credential, krijtrotsen, de plek waar we nu zitten en de kaarsjes die ik af en voor jullie aansteek :-)

Bon Camino

Hoi allemaal,

Even een kort berichtje, ben moe en ga zo op bed. Vandaag weer een mijlpaal, ben aangekomen in Périgueux. Was een prachtige wandeling door een heel mooi deel van Fr. Deze stad is overigens ook heel mooi. Vandaag is Martha uit Mokum weer meegelopen. Morgen gaan de wegen tussen Marthieu en mij scheiden. Marthieu gaat sneller en neemt een route waarvan de etappes mij te lang zijn, ik neem een andere route. Morgen loop ik eerst met Martha mee en daarna zie ik wel. Het lopen gaat goed maar ik moet me beperken.

Bon Camino

Ik ben weer onderweg, gelukkig. Ik heb het echt goed en gezellig gehad op mijn "revalidatieadres" bij Herman en Betty maar dat was niet de bedoeling. Ben daar elf dagen geweest, heb me goed vermaakt maar nu toch weer onderweg, en voorzichtig optimistisch, maar het gaat met de dag beter. Enkel en been blijven gevoelig maar steeds minder. Merk wel dat ik me netjes moet gedragen en niet te gek moet doen maar dat heb ik nu goed door, respecteer dat ook. Ben dinsdag 1 juli met de trein naar Limoges gegaan, Mathieu was daar ondertussen aangekomen, samen met Martha uit Mokum en een 70 jarige jappanner. Respect dat deze man ook met zo'n tocht bezig is. Hij moest helaas terug naar Japan en Martha nam een "snipperdag". Woensdag etappe naar Aixe-sur-Vienne, donderdag naar Le Cars, gisteren naar La Coquille en vandaag naar Thiviers. Allemaal etappes tussen de 12 en 20 km. Ik loop steeds beter, pijn/gevoeligheid neemt af. Voorlopig eerst maar zo verder.
De route is af en toe saai (na zoveel weken mooie natuur is het nieuwe er wel af) maar ik kan me steeds meer los maken van mijn ongemakken en "gewoon" lopen en met de omgeving e.d. Bezig zijn.  We hadden het onderweg net daarover en over al die dood saaie dorpen waar gewoon niets te doen is, toen er een auto stopte, man en vrouw uitstapten en ons een meloen gaven. We waren helemaal overdonderd. Bleek dat deze mensen net terug waren van een wandeling naar Rome (2300 km) Zo lief  en leuk. Hadden ook van hieruit al vijf keer de route naar Santiago gelopen. Gisteren en vandaag regenbuien gehad. Het lopen met de regencape viel gelukkig mee. Blijft niet fijn, zweten, maar goed, je kunt niet alles hebben laten we maar zeggen.
In Limoges geslapen naar de kathedraal bij een non, daarna in Aixe... bleek alles niet meer te bestaan of vol en kwamen we op een camping terecht en hebben we geslapen in een klein koepeltentje waar we niet eens rechtuit konden liggen. Afgelopen nacht in een refugio van een vereniging met twee niet uit ziende maar heel aardige beheerders (Belgen, tja..  :-) die ook voor ons gekookt hebben. En dat alles bij elkaar voor 10,-/pp :-) In Thiviers is een refugio maar die wordt voor zwervers gebruikt, heeft geen voorzieningen als douches. Via de VVV zitten we nu heel mooi op een camping waar ze voor pelgrims een blokhut met vier bedden en een keukentje. Echt super de lux en ook dat voor slechts 10,-/pp op vertoon van de pelgrimspas. Nog twee etappes en dan zitten we in Périgueux, 350 km van de Spaanse grens. We gaan het zien of het allemaal gaat lukken.

Allemaal het allerbeste, Bon Camino

Zo, vanmorgen 10 km proef gelopen en dat ging redelijk goed. Was ook zat van het wachten en dus besloten de draad weer op te pakken. Zit nu in Limoges waar ik Mathieu weer heb getroffen samen met Martha uit Mokum en een jappanner van 70 jr. Martha neemt morgen een rustdag, de jappanner gaat terug naar Japan en dat betekent dat Mat en ik morgen weer verder gaan. Voor mij wordt het de ultieme test of mijn lijf, langzaam opbouwend, het weer aan kan. Ik hoop daar natuurlijk heel erg op maar we zullen het zien. Jammer dat ik het stuk van de Loire tot Limoges dan heb overgeslagen maar het was ook niet een wedstrijd. Veel belangrijker vind ik het dat ik, zonder gefixeerd te zijn op mijn benen, weer kan genieten van het wandelen.

Hieronder nog even een paar foto's van mijn revalidatieadres. Bon Camino.

Vandaag een week geleden dat ik hier op het "revalidatieadres" ben aangekomen. Heel gezellig en goed verzorgd hier. Regelmatig mijn benen verzorgen, koelen met ijs e.d. Verder heerlijk geklust, tuinbank van meer dan veertig jaar oud gerestaureerd, stoelen geschilderd en vlonders bij het zwembad hersteld. Boodschappen doen met Betty enz. ( was misschien wel de voorzienigheid :-) Doel was om te herstellen en dat wil niet echt vlotten. Spieren in het bovenbeen gaat een heel stuk beter maar de linker voet doet niet echt mee. Gistermorgen ca. 4 km onbelast gelopen ging goed, wel wat gevoelig maar verder goed. Vanavond zelfde stuk gelopen en dat leverde een behoorlijk zere poot op. Om de ergenis af te spoelen maar even een duik in het zwembad genomen (onverwarmd toch mooi 28 gr :-) Lekker gegeten met Betty en waarna er bezoek kwam. Een nl stel waarvan vorig jaar door onduidelijke oorzaak het huis volledig is ontploft. Gezellig gekletst en nu nog maar even de blog. Mijn loopmaatje Mathieu vordert goed en zit begin volgende week in Limoges. Als tegen die tijd mijn loopgestel het weer doet dan stap ik daar weer in. Als tegen die tijd het nog niet goed gaat dan houdt het op en ga in terug naar nl. Blijf positief en inzetten op het vervolg van de reis. We zullen zien. Duidelijk is ondertussen wel dat je veel kunt plannen en af willen dwingen, maar hier heb ik het mee te doen. Een auto kun je laten repareren, een gestolen fiets vervangen, een in de lucht gevlogen huis laten herbouwen, maar een lijf wat het af laat weten daar heb je het maar mooi mee te doen. En aangezien stilzitten of opgeven niet mijn sterkste kant is, komt er vast een nieuw plan als het huidige niet vervolgd kan worden.
Ik heb hier een zeer beroerde WiFi, vandaar dat reacties van mijn kant soms even op zich laten wachten. WhatsApp is al helemaal knudde. Het best ben ik bereikbaar via de mail, Faceboek of gewoon sms.
Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat.

En zolang het nog niet nodig is over te stappen op een nieuw plan, Bon Camino.

Zoals ik al aangaf, soms zit het mee, soms gaat het anders. Been en enkel werken nog niet mee. Eergisteren drukpuntenspecialist, gisteren fisio en nu maar afwachten of dat helpt. Zit nu bij vrienden, Herman en Betty in St Julien de Lampon in de Dordogne. Mooi appartement met zwembad voor de deur en uitzicht op dal en dorp. Hiervoor was ik niet op pad maar als dat dan niet lukt is dit toch wel heel erg fijn. Heeft me veel gekost om te accepteren dat het lijf het niet vol kon houden maar het is niet anders. Komende week maar kijken of ik herstel en anders terug naar nl en dan een andere keer de tocht maar weer oppakken. Het weer is hier super. Vanavond met Betty naar Salat naar een muziekvoorstelling. Fijn weekend.

En voorlopig blijf ik het houden op een Bon Camino. Groeten, Jan.

Soms zit het mee, soms gaat het anders, en dat is wat er nu gebeurd. Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik last van mijn rechterbovenbeen (spierverkramping, overbelasting) en mijn linker voet (irritatie van het zachte weefsel tussen de spieren) en dat maakt dat het lopen vervelend wordt, de snelheid en souplesse er uit is. En daarmee ontbreken er essentiële voorwaarden om verder te kunnen. Na overleg met de arts waar ik gisteren ben geweest besloten tot een paar dagen rust en fisio. Dat betekent dat ik morgen terug ga naar het mooie herenhuis met al die vriendelijke mensen die zelfs bereid zijn mij morgenochtend te komen halen. Ik ben nu in La Charite sur Loire en zit samen met Mathieu waar ik de afgelopen dagen mee gelopen heb, op het terras. We maken er een gezellige avond van, luisteren vannacht nog naar elkaars gesnurk en morgen scheiden onze wegen, Mathieu vervolgt zijn weg. Ook dit soort zaken, afscheid, weerzien met mensen die je eerder hebt getroffen maar ook de pech dat je hoe dan ook belemmerd wordt in je reis horen bij De Camino. Ik zeg dit nu wel zo makkelijk maar het heeft een aantal dagen met overlast geduurd voordat ik onder ogen wilde zien dat er een probleem is. De overgave was gisteren toen ik naar de dokter ben geweest en hem heb gevraagd naar een "paardemiddel", immers ik wil door. Dat middel was even niet voorhanden, dus next best. En dan opnieuw te moeten ervaren dat het ontoereikend is en ik nog een stap terug moest doen. De schuttingtaal was niet van de lucht. En nu weer een fase verder, de realiteit, het is zoals het is, positief insteken en kijken wat er van te maken is. Heeft ook positieve kanten, lekker uitrusten na zo'n 500 km, heerlijk liggen lezen in de schaduw onder een boom, glaasje lekkere witte wijn.

Groeten, Bon Camino

Vandaag is het al weer maandag 16 juni. De tijd vliegt. Zaterdag een rustdag in Vézelay. De plaats wat bekeken en de kathedraal bezocht en verder uitgerust en gelezen. Het onderkomen waar ik zat is wel een goed bezochte refugio. Allerlei mesen, een Duits echtpaar, een Chinese meneer, Nederlanders lopend en op de fiets, een vrouw uit Parijs, een jonge dame uit Noorwegen. Ook kwam iemand met wie ik eerder had gelopen, Helma uit Wijhe, plotseling binnenvallen. Leuk gesprekken, samen uiteten enz. Zondagmorgen al voor zes uur op pad, de warmte voor blijven. Fijne wandeling en beland bij een Nederlandse mevrouw die dicht bij Germain-sur-Bois een mooi statig landhuis uit begin 1800 bewoond. Het landhuis, tevens watermolen (zagerij geweest) kan wel wat onderhoud gebruiken maar dat geldt voor bijna alle gebouwen op het platteland van Frankrijk. Onderweg kwamen we nog bij een rommelmarkt (dorpsfeest!!) langs. Het voordeel was dat we er ook koffie konden krijgen (helaas poeder, maar dat is vaak zo). We werden door mevrouw heel hartelijk ontvangen, prima kamer, gezellig samen met nog een aantal anderen gegeten, gekletst en veel gedeeld. Zij, en haar vriendin, hebben in Groningen gewoond en het bleek dat we nogal wat dezelfde kennissen hebben, bijzonder. Vanmorgen eerst naar de dokter geweest omdat ik last blijf houden van de spieren in mijn rechter bovenbeen. Pillen!! Wordt vast beter nu. De artst is een Nederlander die hier nu vijf jaar zit en komt uit De Achterhoek, mijn geboortestreek. Aardige man. Vervolgens na koffie met taart en een hartelijk afscheid aan de wandel, dikke 20 km en nu beland in een CdH in Champlemy. Prima kamer maar in een dorp waar buiten een kroeg, tevens postkantoor waar je ook kunt eten, niets is, zelfs geen bakker. De doorgaande weg waar veel vrachtverkeer met hoge snelheid langs komt domineert het dorp. Gelukkig hebben we onderweg stokbrood gekocht en hebben we wat voor onderweg morgen. De eerste winkels komen pas na zo'n twaalf kilometer, is zo'n drie uur lopen. We vertrekken morgen om zeven uur, dus zitten we ergens rond tein, elf uur aan de koffie met vers brood, lekker, kan me er nu al op verheugen. Tot de volgende keer.

Hieronder de foto's van het landhuis waar we geslapen hebben. Bon Camino.

Vandaag, vrijdag 13-6-2014, een eerste mijlpaal, om ca 13.00 uur liep ik Vézelay binnen, samen met Mathieu. Als bezegeling van dit feit hebben de eerste trede van de kathedraal met onze wandelstok aangetikt, slaat nergens op :-) Daarna naar binnen voor een stempel en de heerlijke koelte. Morgen maar verder bekijken. Twee nachten afgesproken in het ontkomen voor pelegrin's de refugio Centre Sainte Madeleine. Beetje zweverig, bijbel wordt af en toe actief t er hand genomen, er worden fresco's geschilderd maar ook heel erg hartelijk en heel hulpvaardig. Vanmorgen weer voor zes uur op weg en dat was ook maar goed want het is weer  echt heet. We zitten met een aantal mensen waaronder Nederlanders op de binnenplaats in de schaduw lekker te kletsen. Goed toeven hier. Morgen de kathedraal maar eens even goed bekijken. Voelt bijzonder om hier zo te zijn.
Vannacht in Bessy-sur-Cure geslapen in een refugio van de gemeente. Keurig nieuw van binnen maar voelde niet fijn, te steriel. Er was nog geen zoutvaatje of wat afwasmiddel te vinden, in het dorp niets te koop en wij hadden geen voorraad bij ons anders dan een droog stuk stokbrood. Gewoon niet goed aangepakt. Maar na alle charme in de strijd te hebben gegooid en ons hulpeloze gezicht opgezet kregen we een uiterst eenvoudige maaltijd (pasta met vlees uit blik er door) maar we waren er blij mee (haha... Honger maakt rauwe bonen zoet). Valt wel op hoe stil en verlaten veel Franse dorpjes zijn, alsof  er helemaal geen mensen meer wonen. Winkels, cafe's enz zijn er vaak helemaal niet meer. Zo was dit dorpje ook. S'avonds nog even bij de rivier gezeten. Onderweg kwamen we nog een man en een vrouw tegen, hij zeker in de zeventig. Zij waren lopende onderweg van Besanqon naar Engeland naar de kinderen, toch ook toch wel zo'n duizend km. Heb ik erg veel respect voor. Ze straalden ook iets moois uit, tevredenheid, balans, gewoon mooi. Ook een uitnodiging om over jezelf na te denken, zoals wel vaker gebeurd :-)

Hieronder nog een paar foto's van onderweg en Vézelay.  Bon Camino.

Afgelopen nacht geslapen in een luxe CdH in Vezannes, "Le Diligences" een mooie oude boerderij met een binnenhof. Goed verzorgt, lekker eten en heerlijk geslapen. Maar wel met de bedreiging van regen. Had echt een moment dat ik me af vroeg waar ik toch mee bezig was. Gebeurd gewoon af en toe. Ik merk dat bv als ik de route zwaar is geweest, ik erg moe ben. Dan merk je hoe lichaam en geest sterk verbonden zijn, als het lichaam het slecht heeft slaat dat ook terug op de geest, en anders om. Na lekker drinken, eten, zout en zoet, en natuurlijk rust, dan knapt het lichaam weer op en wordt ik weer blij en realiseer me weer wat een voorrecht het is dit te kunnen doen. Niet alleen materieel maar ook dat ik daar toe in staat ben. Ik loop al een paar dagen samen met Mathieu uit Maastricht, een net gepensioneerde legerman die ook het nodige in zijn leven heeft meegemaakt.  Bijzonder hoe hij steeds meer deelt, overigens gaat dat van zelf over en weer.
De tocht vanmorgen was prima. Leuke wandeling, soms eigen gekozen routes omdat de uitgestippelde route toch soms wel erg onvoordelig is (en de routes door het bos soms er zwaar zijn door modder, hellingen, lang gras wat heel zwaar loop enz). Onderweg zien we reeën , vossen, wilde zwijnen, vanmorgen nog een mannetje van dichtbij, en worden we doorlopend begeleid door een orkest aan zingende vogels, prachtig. Ik heb nog geen enkel moment behoefte gehad aan muziek van de iPod bv.
Het weer is weer lekker, zonnetje, 25 gr, lekker koffie op,terras in Chablis, onderweg stokbroodje met lekkere kaas, een beker koude bouillon voor het zout en niet te vergeten de noten-krenten-gedroogd fruit- mix, het eten-water-zoet-zout mix wat het lichaam hard nodig heeft voor de prestatie die nodig is om dit mooie maar voortdurend stijgende en dalende Frankrijk te bedwingen. En natuurlijk genieten van het lopen, de natuur en de prachtige panorama's. Zoals het er nu uit ziet zitten we vrijdag in Vézelay en wordt zaterdag een rustdag.

Bon Camino.

Zo, even een paar dagen geen WiFi. Rond één uur aangekomen in St.-Cyr-les-Colons in de gemeentelijke Gite achter het gemeentehuis. In het dorp werden we aangesproken door Mw de gemeentesecretaris die ons direct mee nam naar het gemeentehuis voor een stempel en de betaling, veertien euro pp, en met ons aan de achterkant het gemeentehuis weer uit liep de Binnenhof in waar de prachtige Gite ligt voor max veertien mensen. Super vriendelijk, prachtig onderkomen met gedekte bedden en kookgelegenheid.

Vandaag 2e pinksterdag zit ik samen met Mathieu (getroffen in Troyes, ik kon geen onderdak vinden kwam hem toevallig tegen en had wel onderdak waar ik ook naar toe kon) in Ervy-Le-Chatel op het terras. Het is bloedheet hier, rond de 35 gr. We zijn vanmorgen rond zes uur vertrokken en waren rond twaalf hier, maar goed ook, veel te heet. De afgelopen dagen was er geen WiFi beschikbaar. Na Sezanne heb ik geslapen in Mery-Sur-Seine bij de broeders Marianisten. Een kamer boven hun gemeenschapshuis, in Troyes Maison Notre-Dame een soort seminarie, prachtig gebouw en goed verzorgd en afgelopen nacht in Foret-Chenu in een een tuinhuis bij hele vriendelijke mensen. Zij hebben zelfs onze kleren gewassen, super. Gisteren moesten we nog vier km doorlopen voor een onderkomen. Geen probleem dachten we, echter helaas, de hitte en het onverwachte heftige klimmen en dalen heeft alle laatste energie uit ons gejaagd. Beloning was wel de heerlijke maaltijd die we gepresenteerd kregen op het terras van ons tuinhuisje, super. Vannacht heerlijk geslapen. De routes blijven wisselend bos, korenvelden en akkers met heel veel koolzaad, nog niet in bloei. De bospaden zijn vaak lekker schaduwvol maar ook toch vaak wel modderig en ook glad soms. Na Sezanne heb ik lange tijd bij een oude spoorlijn langs gelopen, graspaden, best wel zwaar, zeker als het gras lang is. Het deel van Clesles tot Troyes, zo'n 20 km ging bij de Haute Seine langs, hele lange stukken, een echte mentale aanslag met nog een dreun er bovenop om te horen te krijgen bij de VVV dat er geen slaapplaats meer is. Toch ook een relativering dat het wel goed komt. En zie daar, onderweg naar de kathedraal voor een stempel kwam ik dus Mathieu tegen en was het probleem opgelost. Een dergelijk vertrouwen en aanvaarding van wat je tegenkomt hoort blijkbaar bij de Camino. Vandaag dus met opzet een kort traject om onze lijven wat tijd te geven om te herstellen en blaren, die ik helaas ondertussen ook heb, wat hersteltijd te geven. Zitten nu op een terras in de schaduw te puffen. Vannacht onweer voorspeld, morgen weer heel vroeg op pad voor de hitte aan.
Kreeg vragen over het reageren. Weet niet zeker maar ik dank debat je een googleaccount nodig hebt om te kunnen reageren. Vraag maar even iemand die er echt verstand van heeft. Dank voor jullie fijne reacties. Tot de volgende keer.

Bon Camino.

Ben je 61, besluit je naar Santiago te gaan lopen en waar slaap je dan onderweg, in een katholiek bejaardentehuis in Sezanne. Mocht ook gezellig mee-eten. Wel rustgevend, zeker het kopje kamillethee ter afsluiting van de maaltijd haha... Het goede bericht is dat dit alles, inclusief slapen en ontbijt slechts 20,- kost, ze hebben wel wat over voor zo'n voorbijtrekkende pelegrin. Mooie route vandaag, beetje veel langs een drukke weg, maar dat is soms niet anders. Onderweg liep een Franse mevrouw achterop, samen een heel stuk gelopen. Zij moest helaas afhaken omdat ze het niet trok en is door haar man opgehaald. Ze was ook erg verdrietig. Ben alleen verder gelopen. Trof haar later in Sezanne op het terras met haar man. Ga zo vroeg slapen, morgen een zware dag, dikke 30 km en slaap dan in het parochiecentrum van de Broeders Marianisten in Mery-sur-Seine. Zo kom je nog eens ergens. Jullie ook lekker slapen.

Bon Camino.

Eindelijk de stijle modderige hellingen in de bossen van de Ardennen achter me gelaten. Vandaag van Reims naar Cumières aan de Marne, begin van de champagne. Een aardige trip van ruim 30 km. Gisteren kon ik Reims al op meer dan 10 km zien liggen, in een rechte lijn er op af. Geslapen in een voormalig klooster en vandaag een mooie wandeling met gevarieerde vergezichten. Het mooiste was wel het moment waarop ik de helling over kwam en het zicht kreeg op het dal met de rivier de Marne. En natuurlijk het gebied er achter waar ik morgen doorheen zal lopen. Zit nu in een B&B te genieten van een prachtige avond met vergezicht. Vandaag een ree en een hermelijn zien oversteken. Wilde zwijnen heb ik ook al gehad en natuurlijk een lelijke kuitenbijter die na een fikse mep op z'n kop toch tot inzicht kwam. Mooi is ook dat mijn lijf begint te begrijpen wat ik aan het doen ben. Heupen herstellen, ruzie met de rugzak is voorbij en de knetterharde spieren in mijn rechter bovenbeen is niet over maar heb er vandaag geen last meer van gehad, veel rekken en strekken. Kom tot nog toe hele aardige en hulpvaardige mensen tegen. En gelukkig spreken veel mensen ook Engels haha... Waarom  praat niet gewoon iedereen nl, zou een stuk eenvoudiger zijn. Morgen weer verder, kijken waar ik dan weer beland.
Ik heb tot mijn eigen verrassing uitgevonden dat de foto's van de telefoon via de cloud ook op mijn iPad terecht komen en ik jullie af en toe foto's kan laten zien. Dat ik dat toch mee mag maken haha.. Allemaal het allerbeste en tot de volgende blog.

Bon Camino

Vandaag ben ik aangekomen in Bazancourt, 18 km voor Reims, het einddoel voor morgen en mogelijk een rustdag en tijd om Reims te bekijken. Vandaag ook afscheid genomen van de twee Belgische dames, moeten morgen weer werken. Jammer maar zo gaat dat, mensen komen en gaan. Naast het einddoel en het genieten van de tocht en alles wat je mee maakt zijn er twee zaken die aandacht vragen en verrassend zijn. Dat is eten en slapen. Er zijn onderweg heel veel dorpen waar niets te kopen is, geen drinken en geen eten, terwijl je er soms wel kunt slapen zonder avondeten en soms ook zonder ontbijt. Oplossing, gewoon voor zeker een dag voorraad meenemen. Slapen is ook telkens gok en verrassend. Ik heb nu al gehad een chalet (dames in een tweepersoons bed, iemand op eigen matje op de grond en ik op de bank), een "artistieke dame" in een groot landhuis wat nog jaren in verbouw zal zijn (sliep ik achter een kamerscherm in de keuken/eetkamer voor algemeen gebruik :-), een gratis gemeentelijke kamer met stapelbedden voor vier personen (met de twee Belgische dames en een mevrouw die door Frankrijk trekt met haar ezel, haha... stond gelukkig elders op stal) en in een heel mooi groot landhuis wat net helemaal verbouwd is tot een super CdH (kregen we als pelgrims korting en sliep ik op een luchtbed bij de dames op de kamer omdat de andere kamers vol waren) En nu een keurige hotelkamer in hotel Elegance bestaande uit een koffietent/bar die tevens kranten en sigaretten verkoopt. Is op zondag gesloten (was gelukkig iemand aan het schoonmaken anders had ik nu onder de brug gelegen) en ziet er aan de buitenkant met gesloten luiken uit als een bouwval. Zo zie je maar weer, net als bij mensen, de buitenkant zegt lang niet altijd iets over de binnenkant :-) Zeker niet in Frankrijk.

Bon Camino

Beste mensen,

Vandaag aangekomen in het prachtige vestingsplaatsje Rocroi. Mooie wandeling door het bos en langs kleine weggetjes. Vandaag waren we met z'n vieren. Aart uit Haarlam trof ik gisteren op een terras, we waren op zoek naar het zelfde onderkomen. Vera en Christine, uit België, trek ik al twee dagen mee op. We lopen niet samen maar zitten nu voor de derde nacht onder het zelfde dak. Gisteren  een chalet, vandaag in Rocroi een CdH. Vandaag, de derde dag lopen, was zwaar, de bekend dip en mijn heupen doen zeer. Maar dat alles weegt niet op tegen de tocht, de prachtige omgeving, de leuke mensen die ik ontmoet en de vrijheid die ik voel. En natuurlijk wisselen de stemmingen maar het zou ook raar zijn als dit niet zo was. Morgen vast mooi weer en dan naar Aubigny-les-Pothees. Jullie weten vast allemaal waar dit ligt zonder op de kaart te kijken. Allemaal het allerbeste.

Bon Camino.

Heerlijk geslapen in een hotel in Givet. Gisteren begonnen in Dinant voor een eerste etappe van 25 km. René heeft me vanuit Ransdaal daar naar toegebracht. Super. Bij een kop koffie in Dinant hadden we allebeide zoiets van nu is het echt begonnen. Route langs de Maas en heel afwisselend, asfaltpaden, zand, greffel en zelfs tussen de koeien door een weiland gelopen. Het was wel afzien en toen ik moe in het hotel kwam dacht ik wel waar ben ik aan begonnen, maar een lekker biertje en eten  maakt een heel ander mens dan van je. Vandaag een kortere afstand, onderdak net gereserveerd. Zin om weer op pad te gaan,

Bon Camino.

Vanmiddag heeft Jelle me naar naar René en Josje in Randsdaal gebracht. Gezellig, samen gekookt en heerlijk gegeten. Morgen brengt René me naar de omgeving van Dinant en dan lekker aan de wandel. Vanmorgen eerst een zoekactie naar mijn paspoort, en ja, gelukkig gevonden. Morgen gaat het dus echt beginnen. Wordt vervolgt.

Bon Camino

En nu wil ik wel op pad

De voorbereidingen zijn zoogde als afgerond, klaar voor vertrek. Vandaag en morgen nog wat werk afronden en overdragen en dan ook geestelijk nog maar één onderwerp De Camino.
Het is gelukt om de bagage helemaal in de rugzak (50ltr) te krijgen en blijf mooi onder de elf kilo. Vanavond eten bij een vriendin die het Spaanse deel al heeft gelopen, checken of ik alles heb bedacht en zo. Donderdag komt er iemand op visite die half juli start vanuit Breda. Al deze dingen maken dat ik het gevoel heb dat ik al een beetje onderweg ben. Bijzonder, raakt me erg maar ook heel fijn.
Net bij uitzending gemist gekeken naar "verhalen van de camino" wat zondag avond 18/5 door Kruispunt is uitgezonden. Geeft een goed beeld wat ik ga doen en waarom.

Bon Camino.

even nog wat uitproberen

En dan is het zover, heb ik niet alleen besloten om richting Santiago de Compostella te gaan wandelen (ruim 2100 km) maar heb ik het ook aan veel mensen verteld. En dan, heel toepasselijk, is er geen weg meer terug. Rugzak gekocht, routeboekjes besteld enz. enz. enz. en nog veel meer. Werk tijdelijk overgedragen en nog veel te regelen. In het weekend van 24-25 mei vertrek ik. Heel veel zin in, zie er naar uit maar vind het ook best spannend. Ik loop alleen, heb het dan dus met mezelf te doen en dat is, naast dat wandelen en zwerven heerlijk is, wel een hele belangrijke overweging om dit zo te gaan doen.  Van eerdere wandelingen weet ik dat ik dat heerlijk vind. We zullen wel zien, sommige mensen hebben het over een transformatie. We zullen het meemaken.

Ik zal niet regelmatig of frequent reageren, zal vooral afhangen van mijn behoefte, of het ontbreken daarvan, om veel te delen. We zien wel hoe het gaat.

Bon camino.