Vandaag is het vrijdag 28 juni 2019

Ik heb deze week een paar nachten erg onrustig geslapen. Ik was in mijn kop bezig om te bedenken hoe ik na de zomervakantie in aug met Marieke in Schotland aansluitend het laatste deel van Irun naar Santiago zou kunnen doen. Dit zou betekenen dat ik 8-10 weken weg zou zijn. Dat kan ik niet maken naar mijn opdrachtgevers, ik heb dit jaar nog een aantal stevige klussen af te ronden. Vervolgens stelde Marieke voor om dan maar in aug te gaan ipv samen naar Schotland. Heel lief van haar maar dat gaat me ook te ver, we verheugen ons al een hele tijd om samen met de camper door Schotland te trekken. Dus, na veel wikken en wegen, besloten niet toe te geven aan de “wandelvirus” maar de knoop doorgehakt. Dit najaar niet maar volgend voorjaar. Er ligt voorbij de Loire ook nog ca 300 km die ik nog wil gaan doen, heb ik in 2014 overgeslagen ivm problemen met mijn voet. Misschien heb ik in het najaar nog wel tijd hiervoor, vraagt ca 10 dagen.
Zo, dat geeft weer rust in de kop 😉

Bon Camino

Ll

De prachtige refuge en uitzichten onderweg

Ondertussen is het al weer 14 juni en is er vanalles gebeurd. Om te beginnen hebben Jan en ik de etappes naar Irun afgelegd. Een prachtige route overigens. Voor de overnachting gebeld voor een kamer in een hotel (de refuge lag enkele km vanaf de route). Dat bleek een echte miskoop. Een verlaten zakenhotel waar helemaal niets te kopen viel, en dat gold ook voor het dorp. Dus toch maar een paar kilometer verder en dat werd beloond. Hele vriendelijke mensen, prachtige refuge voor ons alleen en een supermarkt op loopafstand. Heerlijk zelf gekookt en gegeten op het terras van de refuges, als God in Frankrijk 🤣🤣🤣🤣
De andere dag regende het behoorlijk, en wel de hele dag. Nat van buiten door de regen en vanbinnen door het zweet. Voor de route gekozen voor een wegtraject en maar niet door het bos met de steile en spekgladde paden. In Irun troffen we een goed verzorgde refuge met vrijwilligers die heel vriendelijk en behulpzaam waren, we werden van harte welkom geheten. Kom je toch een beetje thuis op een plek waar je nooit eerder geweest bent. Vijf kamers met elk twintig bedden, een grote refuge die ook bijna vol werd. Om de hoek het pelgrimsmenu (drie gangen voor €12,- geen geld maar het was ook niks). De andere morgen afscheid genomen van Jan die door ging richting Santiago. Wel raar zo’n afscheid, hem daar weg te zien lopen en jij blijft achter. Omdat ik nog een dag over had ben ik niet op de trein gestapt maar eerst doorgewandeld richting Biarritz. Vervolgens eind van de middag (na lang wachten) op de trein naar de refuge in Bordeaux. Ook daar een hartelijke begroeting door vrijwilligers en andere pelgrims. Gezellig samen gegeten van wat een ieder nog in te brengen had. Tijdje gepraat met een Duitse vrouw, had haar man verloren en was nogal onvoorbereid op pad gegaan en twijfelde erg wat te doen. Uiteindelijk heeft ze gekozen voor haar eigen wens en is op weg gegaan via de route Nord. De treinreis de andere dag naar Troyes ( daar afgesproken met Marieke met de camper). Dat was een feest. Door noodweer in Noord-Fr hadden de treinen uren vertraging. Om 10.00 een kaartje gekocht om bijna 10 uur later pas aan te komen. Lekker veel gelezen, boek uit. Geslapen in een seminarium waar ik in 2014 ook al een keer heb geslapen. Zaterdag rond de middag was Marieke er ook. Samen een paar dagen rondgetrokken, gegolft, hier en daar wat bekeken maar vooral genoten van de vrijheid. Fr heeft relatief veel (vrije gratis) camperplaaten. Het weer was niet echt tof. Woensdagavond al vaat een stukje richting België en donderdag verder naar huis.
En nu weer thuis. Wel raar, wil zo wel weer inpakken en de wandelroutes verder afmaken. Maar een kijken of dat dit jaar nog lukt, anders begin volgend jaar.

Wordt vervolgd. Zal kijken of ik nog wat foto’s kan plaatsen.

 

Aankomst in St J de Port

Vandaag is het maandag 3 juni. Ik schreef dat ik zaterdag samen met Jan aan kwam in Ostabat en dat we geen plek konden krijgen en dus in de kerk zouden gaan slapen. Wel, dat is wat anders gelopen. Na een heerlijk gedoucht te hebben in het openbare badhuis (beetje vies en gebrekkig maar het water was lekker warm, de piesbakken stuk maar de pot deed het ook) en heerlijk gegeten bij het restaurant wat zo vriendelijk was om Jan een dun matje en mij een kartonnen doos tegen de optrekkend kou te geven, gingen we te bed. Op naar de kerk. Wat maakte onze keuze helemaal compleet?, de kerkdeur was op slot. Hadden we al het gevoel dat onze keuze tegemoet kwam aan ons gevoel vrij onafhankelijkheid en totale vrijheid, dit was wel de kers op de taart 🤣🤣🤣🤣🤣. Geslapen dus niet achter maar voor de kerkdeuren in het voorportaal, overdekt met uitzicht op de sterren. Beetje hard maar op een moment val je in slaap en merk je ook dat niet meer. Zondag naar JPdPort (dicht bij de Spaanse grens) en weer gewoon in een bed in een refuge. Savonds gegeten met mensen die ik al eerder had ontmoet. Leuke gesprekken. Vandaag samen met Jan begonnen aan de doortseek naar Irun waar Jan begint aan het laatste deel van zijn route naar Santiago, nog zo’n kleine duizend kilometer. Na Irun wacht Marieke op me in Troyes.
Route vandaag was best zwaar, soms kilometers achter elkaar steigen en dalen. Maar erg mooi, doet wat Zwitsers aan en hetuitzicht op de bergen (we lopen nu aan de voet van de Pyreneeën ) is echt prachtig. Afwisselend, veel schaduw van de bomen en vanmorgen vroeg, even na zessen waren we alonderweg, was het betrokken. Uitgelezen weer om te wandelen. Zitten nu in een refuge in Bidarray. Ziet er goed uit, kunnen eten in het dorp. Nog twee zware etappes te gaan.
Groeten, Bon Camino

Vandaag zaterdag 1 juni 2019 hebben we (samengelopen met Gudrun en Jan) een zeer zware tocht gehad. Zal later nog wat foto’s laten zien. De trip ging van Sauveterre-de-Béarn naar Ostabat. Een kleine plaats waar meerdere routes samen komen. We hadden een klim van ca 250 meer hoog in de brandende zon (meer dan 30 gr), is was gehelemaal kapot toen ik boven was. Na wat eten en drinken weer op krachten om vervolgens een iets minder stijging voor de kiezen te krijgen. Maar wel en hele mooie route met fantastische uitzichten. Na ca 26 km kwamen we aan in Ostabat om te ontdekken dat alles helemaal vol zat, tot in de verre omtrek. Na veel bellen en vragen is het toch niet gelukt om wat te vinden. En dus, heel gewoon, slapen we gewoon in d kerk tussen de banken. E is een openbaar toilet en douche dus allemaal prima. Volgende keer onze ervaring en wat foto’s. Wat Jan en ik hel bijzondere vinden is het gevoel van vrijheid en nog leuk ook.
Wordt vervolgd