Zo, net even lekker gegeten bij VdValk, en ja er zat een kers op de appelmoes. Om 20.00 uur natuurlijk het terras verlaten (voor hen die dit jaren later lezen, dit moest ivm Corona) en een drankje mee naar de kamer. Onder het wandelen converseren we niet zoveel. Alleen al omdat ik alle energie nodig heb om Jan Koeleman bij te houden. Vreselijk, hij is een echte diesel die gewoon onbelemmerd door wat dan ook door loopt en voor meer dan 40 km zijn hand niet om draaid. Na zo’n dan zeg ik dan ook tegen hem dat hij het gewoon heeft gedaan en het mij is gelukt. Een schat van een man maar een killer. Dat brengt mij op het volgende. Ik heb gemerkt dat mijn lijf en voeten (voeten had ik veel zorg over) het prima doen, ook met afstanden van 30 tot 40 km. En dat is best heel veel. Ook mijn lijf dieselt wel door en een protesterende heup of bil daar loop ik wel doorheen. Heb wat blaarontwikkeling aan mijn tenen maar dat maakt niet uit. Wat ik vandaag ondervond was dat ik mentaal moeite had met vermoeidheid, afstand, doorzetten, terwijl dit niet nodig is. Natuurlijk protesteert een lijf als je ongewone zwaar belastende activiteiten doet. Maar als het lijf prima door kan gaan met die belasting, de kadans onder het lopen perfect gaat, wat maakt dan dat ik mentaal last heb van de afstand die nog te gaan is. Immers ik kan het prima doen? Die vrijheid, los laten en vertrouwen op mijn lijf en kunnen genieten van alles, de omgeving, het onderweg zijn daarin moet ik blijkbaar opnieuw de balans in vinden. Gaan we morgen even regelen ha.ha.ha. Maar nu serieus, dat is wel DE basisvoorwaarden om te kunnen, doen en genieten. Bon Camino